Αθήνα, 3 Μαρτίου 2010
Χωρίς να παραγνωρίζουμε τις δυσκολίες, που ήταν γνωστές από την αρχή, ελπίζαμε και παλεύαμε έως την τελευταία στιγμή για τη δημιουργία μιας συμφωνίας που θα συγκρατούσε την αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας κάτω από τους 2οC και θα έδινε δικαίωμα ελπίδας για τον πλανήτη.
Τελικώς, αυτή η συμφωνία δεν προέκυψε. Αντίθετα, υπεγράφη ένα άνευρο κείμενο συμφωνίας, το οποίο αναφέρεται γενικόλογα και αόριστα στην ανάγκη μείωσης των εκπομπών. Το κείμενο δεν περιλαμβάνει τον παγκόσμιο στόχο που είχε καθορισθεί στη Διάσκεψη και δεν έχει δεσμευτικό χαρακτήρα. Αναβάλει δε τη λήψη αποφάσεων για το νέο έτος, καλώντας τους ηγέτες να κινητοποιηθούν το 2010 και να δείξουν την απαραίτητη πολιτική βούληση και τη μετουσίωσή της σε πράξη. Οι ελπίδες της Ε.Ε. ότι η παγκόσμια κοινότητα θα δεσμευόταν για τη μείωση των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα, διαψεύσθηκαν και η Σύνοδος, η οποία είχε χαρακτηρισθεί ως η πιο σημαντική Διάσκεψη σε διεθνές επίπεδο αντίστοιχης εκείνης του Κιότο το 1997, κατέληξε σε ένα χαλαρό αποτέλεσμα.
Υπήρξαν πολλοί παράγοντες που συνετέλεσαν στην αποτυχία της Διάσκεψης. Κάνοντας μια πρώτη εκτίμηση για τους αρνητικούς παράγοντες θα μπορούσαμε να αναφερθούμε στα ακόλουθα: το πραγματικό πρόβλημα είναι η κλιματική αλλαγή, η μείωση εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, ο τερματισμός της αποδάσωσης, ο περιορισμός των εκπομπών από τη διεθνή αεροπλοΐα και τη ναυσιπλοΐα. Όμως, αντί αυτών, δόθηκε μεγάλη έμφαση κατά την πολιτική συζήτηση αλλά και δημοσιογραφικά στο ζήτημα της χρηματοδότησης, που είναι σίγουρα σημαντική, αλλά δεν αρκεί, με αποτέλεσμα να έχουν μείνει πίσω πολλά θέματα που σχετίζονται ουσιαστικά με την κλιματική αλλαγή. Επιπλέον, αποδείχθηκε στην πορεία ότι οι περισσότερες πλευρές δεν ήταν έτοιμες για δεσμευτικές αποφάσεις. Από τη μια οι ΗΠΑ, οι οποίες παρά την πρόθεσή τους να προχωρήσουν σε αναμόρφωση του νομικού πλαισίου που θα τους επέτρεπε να δεσμευτούν δεν μπόρεσαν να ολοκληρώσουν τις αναγκαίες ρυθμίσεις, ενώ η ΕΕ είχε ακόμη θέματα να λύσει σχετικά με τη χρηματοδότηση. Πολλές άλλες χώρες, και φυσικά η Κίνα, τήρησαν μέχρι την τελευταία στιγμή στάση αναμονής και όχι δέσμευσης.
Όμως, παρά το γεγονός ότι στην Κοπεγχάγη δεν επαληθεύθηκαν οι προσδοκίες, η διαδικασία της «Κοπεγχάγης» εξακολουθεί να παραμένει η μόνη οδός για την αντιμετώπιση της Κλιματικής Αλλαγής.
Η Ελλάδα υπήρξε από τις χώρες που πρωτοστάτησαν στην αντιμετώπιση της Κλιματικής Αλλαγής. Είχε ταχθεί από την αρχή υπέρ των ουσιαστικών δεσμεύσεων για τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου στην Ευρώπη και στον κόσμο. Είναι δε αποφασισμένη να παραμείνει ανάμεσα στις χώρες εκείνες που θα συνεχίσουν με τις ενέργειές τους και τις δράσεις τους να μάχονται κατά της Κλιματικής Αλλαγής. Οι αποφάσεις της Διάσκεψης της Κοπεγχάγης δεν ικανοποίησαν την Ελλάδα, η οποία ανέμενε την υπογραφή ενός νομικά δεσμευτικού κειμένου που θα έθετε συγκεκριμένους στόχους για μείωση εκπομπών και σαφή χρονοδιαγράμματα εφαρμογής των μέτρων.
Πέραν των υποχρεώσεών της στο πλαίσιο της ΕΕ, η Ελλάδα, δια του Υπουργείου Εξωτερικών, έχει αναλάβει -και κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης επικαιροποίησε- πρωτοβουλίες για ανάπτυξη διμερών και πολυμερών σχέσεων για υιοθέτηση περιφερειακών σχεδίων δράσης με τα κράτη της ευρύτερης περιοχής των Βαλκανίων, της Μαύρης Θάλασσας και της Ανατολικής Μεσογείου. Στόχος των πρωτοβουλιών της Ελλάδος είναι η προώθηση της πράσινης ανάπτυξης και της συνεργασίας των χωρών αυτών για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και γενικότερα της κοινωνικο-οικονομικής ανάπτυξης και δημιουργίας συνθηκών ευημερίας στην περιοχή.