Αθήνα, 10 Φεβρουαρίου 2010

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ποιά είναι η πρώτη σας εικόνα;

κ. Σ. ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Συγκλονιστική. Πριν ακόμα προσγειωθεί το αεροπλάνο στο Port-au-Prince, βλέπει κανείς μια διάσπαρτη πόλη αποτελούμενη από πρόχειρους καταυλισμούς και μέσα σ αυτό χαλάσματα. Έχουν τοποθετηθεί τέντες προστασίας από τον ήλιο, αλλά έρχονται βροχές. Συνειδητοποιεί κανείς τί σημαίνει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο είναι εξίσου πολύ δύσκολα τα πράγματα, δηλαδή η πίστα είναι όλη γεμάτη με το υλικό που έχει μεταφερθεί ήδη εκεί, με τις δυνάμεις κυρίως του  αμερικανικού στρατού που συντονίζουν την προσπάθεια αυτή, και το ίδιο το κτίριο του αεροδρομίου αναρωτιέται κανείς πως έχει μείνει όρθιο. Είναι γεμάτο ρωγμές, έτοιμο να πέσει.

Συγκλονιστική ανθρώπινη εμπειρία και ιδίως τη στιγμή που βγήκαμε πια έξω από το αεροδρόμιο για να πάμε στα προσωρινά γραφεία της κυβέρνησης, εκεί πια πέσανε επάνω μας οι άνθρωποι και καταλάβαμε τί σημαίνει το δράμα αυτών των ανθρώπων, να ζητάνε πράγματα που τα θεωρούμε απλά, ένα μπουκάλι νερό, λίγο φαγητό, ένα δολάριο, κάτι, για να μπορέσουν να βγάλουν αυτήν τη μέρα.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Οι συναντήσεις διαδοχικά;

κ. Σ. ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Οι συναντήσεις μας έγιναν εκεί που έχει μεταφερθεί προσωρινά η κυβέρνηση σε ένα κτίριο κοντά στο αεροδρόμιο, ένα κτίριο που παλιά ανήκε στην αστυνομία της χώρας, γιατί τα περισσότερα κυβερνητικά κτίρια κατέρρευσαν.

Εκεί είδα πρώτο τον Πρωθυπουργό της χώρας, τον κ. Jean-Max Bellerive, με τον οποίο μιλήσαμε πάνω από μισή ώρα. Μου εξήγησε όλη την κατάσταση και ποιές είναι οι προτεραιότητες της κυβέρνησης για την ανασύνταξη αυτής της χώρας, για την περίθαλψη των θυμάτων. Οι άστεγοι ξεπερνάνε τα 3 εκατομμύρια. 1,5 εκατομμύριο από το Port-au-Prince, συν περίπου 1,5 στις γύρω περιοχές.

Άρα πρέπει αυτοί οι άνθρωποι να στεγαστούν, πρέπει να τους δοθεί διατροφή, νερό. Είναι πάρα πολύ μεγάλοι οι αριθμοί, αν σκεφτεί κανείς ότι σε αυτούς προστίθενται και 2 εκατ. περίπου. Η πίεση είναι σε επίπεδο τιτάνιο για να μπορέσει να ανταποκριθεί κανείς και η ευθύνη της Διεθνούς Κοινότητας πάρα πολύ μεγάλη.

Μιλήσαμε με τον Πρωθυπουργό κ. Bellerive, για την ελληνική βοήθεια και για μας ήταν μία μεγάλη ικανοποίηση και μεγάλη χαρά να ακούσουμε ότι η βοήθεια που έφτασε από την Ελλάδα ήρθε σε μία πάρα πολύ κρίσιμη περίοδο. Ίσως πιο κρίσιμη και πιο χρήσιμη από το να είχε πάει και νωρίτερα, γιατί ακριβώς τώρα έχουν στηθεί οι μηχανισμοί που μπορούν να τη διοχετεύσουν σε αυτούς που το έχουν ανάγκη. Και αυτό μας το είπε και πραγματικά ήταν μία ικανοποίηση και θεωρώ ότι έπιασε πολύ τόπο. Και ήταν και μία σημαντική ποσότητα βοήθειας. Και οι ίδιοι είπαν ότι 50 τόνοι είναι ίσως ένα από τα μεγαλύτερα αεροπλάνα που έχει φτάσει στην Αϊτή.

Συζητήσαμε για το τί μπορεί να γίνει στο μέλλον και να δούμε και πώς από την ελληνική πλευρά και με τεχνογνωσία που έχουμε για αντισεισμικό σχεδιασμό κλπ., μπορούμε να βοηθήσουμε στο μέτρο που είναι εφικτό στις δυνάμεις της Ελλάδας και της Κυβέρνησης, αλλά και λόγω της πολύ μεγάλης απόστασης, πώς μπορούμε να παρέχουμε μία βοήθεια σε βάθος χρόνου

.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Πόσες μέρες συνολικά μείνατε κ. Υπουργέ εκεί;

κ. Σ. ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Στην Αϊτή μείναμε μόνο μερικές ώρες. Δεν μπορούσαμε να μείνουμε μέρες γιατί η άδεια προσγείωσης του αεροπλάνου ήταν αυστηρά για 3-3,5 ώρες. Μετά ήμασταν υποχρεωμένοι να φύγουμε. Ήταν ευτύχημα που μέσα σε αυτές τις λίγες ώρες μπόρεσα να δω τον Πρωθυπουργό, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την Υπουργό Εξωτερικών και τον Αρχηγό της Αντιπολίτευσης της Αϊτής.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Η ελληνική αποστολή ακριβώς λόγω των ιστορικών δεσμών που υπάρχουν μεταξύ των δύο χωρών έγινε δεκτή θετικά;

κ. Σ. ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Έγινε πάνω από εγκάρδια δεκτή. Ήταν πραγματικά πολύ εγκάρδιος ο τρόπος που μας υποδέχθηκαν. Περίμενα ότι μία κυβέρνηση η οποία είναι σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης θα είχε πολύ λίγο χρόνο και πολύ λίγη δυνατότητα να κάτσει να συζητήσει.

Παρόλα αυτά και επειδή νομίζω ότι είμαστε μία απ’ τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες που έχουν εκπροσωπηθεί σε υπουργικό επίπεδο στην Αϊτή - και έχει και αυτό τη σημασία του - και χρόνο διέθεσαν, αλλά είχαν και πραγματικά πολύ ανοιχτή διάθεση απέναντί μας. Αναφέρθηκαν και οι ίδιοι στην ιστορική σχέση ανάμεσα στις δύο χώρες και αισθανθήκαμε πραγματικά πάρα πολύ ευπρόσδεκτοι.

Νομίζω ότι πραγματικά έπιασε τόπο η ελληνική βοήθεια. Και σε αυτό θέλω να πω και έχει σημασία, ότι εδώ δεν πρέπει να ευλογήσουμε τα δικά μας γένια, πρέπει να ευχαριστήσουμε όλους αυτούς που συνεισέφεραν, ΜΚΟ τις οποίες ειρήσθω εν παρόδω να πω ότι συνάντησα εκπροσώπους τους στο αεροδρόμιο γιατί δεν προλάβαμε να πάμε στις εγκαταστάσεις που έχουν στήσει εκεί τα πρόχειρα νοσοκομεία. Μου περιέγραψαν και αυτοί την κατάσταση και κάνουν μία πραγματικά τιτάνια δουλειά. Αυτοί οι άνθρωποι νυχθημερόν χειρουργούν, περιθάλπουν παιδιά κλπ.

Αλλά θέλω να ευχαριστήσω και τις Οργανώσεις για τη συμμετοχή τους και τις πρωτοβουλίες που πήραν πέρα και πάνω απ’ αυτό που μπόρεσε και το Κράτος να τους προσφέρει, για το υλικό που μάζεψαν, για το υλικό που μας διέθεσαν τα συναρμόδια Υπουργεία, τα οποία μάζεψαν και διατροφικό και φαρμακευτικό υλικό. Την Εκκλησία της Ελλάδος που απ’ την πρώτη στιγμή συνεργάστηκε μαζί μας και ήθελε να βοηθήσει. Όπως επίσης θέλω να ευχαριστήσω - και έχει σημασία να το πούμε - την αεροπορική εταιρεία την Hellenic Imperial Airways που μας πήγε καλύπτοντας και ένα σημαντικό μέρος του κόστους και που χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει τίποτα απ’ όλα αυτά.

Και τις εταιρείες εδώ στο αεροδρόμιο, την Golden Handing και τη Swissport που μας βοήθησαν με το φόρτωμα, την αποθήκευση του υλικού κλπ. Έχει σημασία να αναφερθούν γιατί η ανταπόκριση είναι απ’ την Ελλάδα, δεν είναι μόνο απ’ την Κυβέρνηση. Και είμαι πραγματικά χαρούμενος και περήφανος ως Έλληνας που η Ελλάδα σήκωσε το βάρος, που ήταν εκεί, που ήταν παρούσα. Και ειλικρινά σας το λέω ανθρώπινα αυτό, ότι για μένα ήταν μια απ’ τις πιο συγκινητικές στιγμές της ζωής μου, να βλέπω σε αυτήν την κατεστραμμένη χώρα ένα μεγάλο αεροπλάνο με τα ελληνικά χρώματα και να νιώθω ότι η Ελλάδα είναι εδώ.

Η Ελλάδα που σήμερα βάλλεται, η Ελλάδα που σήμερα περνάει δύσκολα, είναι εδώ με μία σημαντική αποστολή και με μία σημαντική παρουσία.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ποιους φέρατε πίσω; Έφερε το αεροπλάνο αυτό πίσω ανθρώπους που είχαν ανάγκη να φύγουν;

κ. Σ. ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Το αεροπλάνο έφερε έναν Έλληνα που ήθελε να επαναπατριστεί. Ελπίζω ότι θα μπορέσει να σας μιλήσει και ο ίδιος αργότερα. Δούλευε τα τελευταία 2-2,5 χρόνια σε μία εταιρεία τηλεπικοινωνιών εκεί, τον βρήκε ο σεισμός μέσα στο κτίριο των γραφείων του. Συζητήσαμε λίγο και πραγματικά μου περιέγραψε τις συνθήκες και τις πρώτες στιγμές του σεισμού αλλά και αυτό που ακολούθησε μετά, με λόγια που νομίζω μόνο ο ίδιος μπορεί να μεταφέρει.

Ήταν πολύ ευτυχής φυσικά που επαναπατριζόταν, αλλά νομίζω ότι και οι Έλληνες που επέλεξαν να μείνουν είναι πλέον ασφαλείς.

ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ: Ξέρουμε πόσοι Έλληνες είναι ακόμα στην Αϊτή;

κ. Σ. ΚΟΥΒΕΛΗΣ: Αυτή τη στιγμή δεν έχω ακριβώς τον αριθμό, αλλά πρέπει να έχουν παραμείνει ακόμα 3 ή 4. Επίσης θέλω να πω ότι είχαμε πάρα πολύ σημαντική βοήθεια απ’ τον αδελφό του Επίτιμου Πρόξενου της Αϊτής στην Ελλάδα, του κ. De Lebrun, ο οποίος ήταν στην πτήση μαζί μας, ήρθε μέχρι την Αϊτή και γύρισε μαζί μας και βοήθησε πάρα πολύ και για την υλοποίηση των συναντήσεων και για να διατηρήσει ένα σύνδεσμο ανάμεσα στην Αϊτή και στην Ελλάδα με τη φυσική του παρουσία εδώ, που πραγματικά του αξίζουν πολλά συγχαρητήρια και μεγάλες ευχαριστίες.  Ευχαριστώ πάρα πού.